فهرست
leader 1
زمان انتشار : جمعه ۲۶ آذر ۱۳۹۵ - ۰۹:۰۴
شناسه خبر : 177069
چاپ خبر

فرآیند "مشاوره" در نظام آموزش و پرورش کشور؛

جایی برای خالی نماندن عریضه یا دارویی شفابخش جهت “اصلاح سبک زندگی”

با تشکیل کلاسهای مشاوره برای خانواده ها، استاد مشاور به عنوان متکلم وحده از موازین روانشناسی می گوید، دیگرانی به عنوان مخاطب یعنی والدین گوش فرا می دهند و پس از خاتمه ی کلاس ممکن است همه چیز از یاد برود.

جایی برای خالی نماندن عریضه یا دارویی شفابخش جهت “اصلاح سبک زندگی”

به گزارش خبرگزاری بین المللی کاسپین، بدون تردید امروزه آنچه موجب زبانه کشیدن آتش بدافزارهای متنوع اجتماعی موجود در جوامع شده است فقدان اطلاعات صحیح و علمی در عرصه های مختلف زندگی مردم، خصوصا در کشورهای در حال توسعه است. اطلاعات صحیح و مهمتر از آن مجاری دریافت آنها که برای مراتب مختلف جمعیت کشوری مانند کهن دیارمان ایران دارای تعاریف متفاوت است و در ادامه به موارد آن خواهیم پرداخت.

اما قدر مسلم آن است شروع آموزش های صحیح پایه ای، جایی جز آموزش و پرورش رسمی کشورمان ندارد.شروع آموزش ها بدون جدا سازی مقوله های آموزشی و پرورشی از یکدیگر که متاسفانه شاهد آنیم ” پرورش ” تنها اسمی است که در کنار نام این دستگاه عریض و طویل به یدک کشیده می شود و تقریبا هیچ برنامه ای در این زمینه وجود ندارد و البته موضوع بحث ما نیست.

به تیتر مقاله باز می گردیم. همانجایی که سالیان تقریبا زیادی است که آموزش و پرورش رسمی کشورمان با راه انداری واحد مشاوره و استخدام مشاورینی به کمک دانش آموزان و والدین آمده است تا با ارائه روشهای صحیح علم مشاوره و روانشانسی، روش های صحیح بهتر زیستن اجتماعی را از طریق دانش آموزان به متن و بطن خانواده ها و نهایتا جامعه هدایت نماید. جایی که امروزه نمی دانیم پس از گذشت چند دهه از این تجربه، کجای کاریم و میزان کامیابی های آن برای جامعه ایرانی چه بوده است، نقاط ضعف و قوت آن کدامند و چالش های پیش رو چیست؟

اما قبل از پرداختن به این پرسش های استراتژیک سوال آن است آنچه امروزه در این وادی می گذرد چیست و اصطلاحا کجای کاریم؟
دایر کردن واحد مشاوره در برخی مدارس، اجرای کلاسهای مشاوره دوره ای برای والدین – آن هم بدون حضور فرزندان – کمبود نیروهای مشاور رسمی در آموزش و پرورش با توجه به محدویت های پرسنل سازمان، جدی نگرفتن اصل موضوع ” مشاوره ” از طرف دستگاه اجرایی و خانواده ها، تعریف مبهم فلسفه ی وجودی جایگاه علم روانشانسی در فرهنگ ایرانی و هزار درد بی درمان دیگر همگی آفت هایی هستند که در جلو گیری از رشد و نمو طبیعی چنین رفتار اجتماعی موثرند. بی شک آموزش دولتی مبتنی بر پر کردن موظفی و مستخدمی های معمول نیزهیچگاه نتوانسته است در رسیدن به اهداف صد درصدی برنامه های کلان آموزشی موفق باشد بنا براین هیچ وقت تصور آن نباشد که بنا به هر دلیلی اینگونه کلاسها بتواند جامعه را از آموزش های مربوطه بی نیاز کند.

در ادامه آنچه از بخشنامه های آموزشی در خصوص این نوع از مشاوره ها به چشم می آید آن است که با تشکیل کلاسهای مشاوره برای خانواده ها، استاد مشاور به عنوان متکلم وحده از موازین روانشناسی می گوید، دیگرانی به عنوان مخاطب یعنی والدین گوش فرا می دهند و پس از خاتمه ی کلاس ممکن است همه چیز از یاد برود. جایی که این نوع از آموزش دولتی را در برخی موارد می توان جایی برای خالی نماندن عریضه دانست. وقتی مدرس مواجبی بگیرد، والدینی به صورت یک خط درمیان در آن حاضر شوند تا نیامدنشان در نمره انظباط فرزند تاثیر منفی نگذارد.

چند کوچه آن طرفتر رونق بازار علم روانشناسی و حرفه ی مشاوره است که می بایست با عملیاتی شدن مفاهیم آن به شکل کاربردی به همان اصلاح سبک زندگی بپردازیم و پرسش مهم در همین ارتباط آن است که آیا چنین روشی در آموزش و پرورش کشور برای رسوخ این علم به متن و بطن جامعه کفایت می کند؟ بی شک پاسخ این پرسش ” خیر ” است. نقطه مجاور، مفاهیم آموزشی این نوع از کلاسهاست که بیشتر به آموزش های رفتاری مانند تربیت جنسی، مشاوره های تحصیلی، آموزش مهارت های سبک زندگی، سنجش های روانی، استعداد یابی و دیگر موارد رفتاری می پردازد که همگی برگرفته از همان شیوه نامه های اجرایی قوانین بالادستی دولتهاست که برای اجرا در چنین کلاسهایی ابلاغ می گردد در حالیکه به نظر می رسد در کنار کلیه مشاوره های الزامی فوق ” آموزش ارتباط موثر بین والدین و فرزندان و پیگیری مفاهیم روانشناسی رشد ” لازمه ی شماره یک برای جامعه ی ایرانی است. مرتبه ای که با توجه به انفجار اطلاعات در دنیای مجازی، سهل و ارزان بودن ارتباطات اجتماعی و در مجموع، عبور مرحله ی گذار جامعه از سنتی بودن محض به مدرنیته ای وارداتی، نیاز به مشاوره های بومی و ملی بیش از پیش احساس می شود.

در همین ارتباط با توجه به رشد سرسام آور تنوع در بدافزارهای اجتماعی مانند قسمت های مخرب ماهواره از فیس بوک دیروز و اپ های مجازی امروز مانند تلگرام گرفته تا فردایی که چندان هم دور نیست، به نظر می رسد مهمتر از پرسش و پاسخ های رفتاری،آموزش هنر ارتباط بین والدین و فرزندان همچنین ترویج ” دیالوگ محوری” در خانواده هایی است که رو به روی جاده های تاریک ” سکوت ” در حرکتند. خانواده هایی که هر کدامشان خود جامعه ی کوچکی هستند و واحد هایی به حساب می آیند که جوامع متعدد و بزرگ را می سازند. بنابراین جا دارد علم روانشانسی و مشاوره همچنین ضوابط اجرایی در دستگاه آموزش و پرورش، برنامه های خود را به سوی چنین موضوعی سوق دهد که یکی از مهمترین چالش های پیش روی نظام اجتماعی کشورمان در روزها و سالهای آتی به حساب می آید. خانواده هایی که رو به سوی یک بیگانگی شفاف و خاموش در حرکتند و نمونه های آن ازدواج های سفید، طلاق های عاطفی، تک فرزندی ها و محبوس ماندن همان تک فرزندان در اتاق های مجهول، نو پی وی ها و در آینده ای نزدیک طلاق فکری فرزندان و والدین از یکدیگر – که متاسفانه به زودی شاهد آن خواهیم بود – نمونه هایی از این دست به شمار می آیند. تمامی رفتارهایی از این جنس که بهبود نسبی پیدا نخواهند یافت مگر آنکه مجموعه کشور از یک نظام پیشرفته و قدرتمند در ارائه مشاوره های علمی مبتنی بر علم روانشناسی بهره مند باشند که متاسفانه چنین نیست و همگی شاهد آنیم مابین جامعه و اساتید این علم دیوار بسیار مستحکم و بلندی به نام ” اقتصاد مشاوره ” وجود دارد که راه های ارتباط سهل و آسان مردم با این استادان را دشوار نموده است. جایی که دولت ها نیز سفره ی خود را از سفره چنین مقوله ی مهم اجتماعی جدا کرده اند و نظارت شاید و بایدی بر آنچه می گذرد نیست.

در پایان پرداختن به چنین موضوعی دارای دامنه های بسیار گسترده ای است که در این یادداشت کوتاه نمی گنجد اما در جمع بندی آنچه که به اختصار عنوان گردید باید اشاره نمود یکی از مهمترین نیازهای جامعه ایرانی برای ورود به فرداهایی بهتر ” اصلاح سبک زندگی ” است. اصلاح سبک زندگی نیز میسر نخواهد شد مگر آنکه مباحث آموزش جامعه را جدی تر بگیریم و یکی از رایج ترین سبک های آموزشی جهان، الگو پذیری از علم روانشانسی و حرفه ی مشاوره است که باید به جد در آموزش و پرورش، صدا و سیما، رسانه ها و دیگر مبادی جامعه پیگیری شود. آموزشی که می توان مهمترین ماموریت آنرا تعلیم هنر ارتباط موثر در خانواده ها دانست که منطبق با تعالیم روانشناسی رشد باشد.مراتبی که لازم است هوشیار باشیم و کلاسهای مشاوره ی رایج در آموزش و پرورش را جایی برای خالی نماندن عریضه ندانیم بلکه با بازبینی آنچه بر احوالات اینگونه مشاوره ها می گذرد آنرا واجب تر از نان شب سفره های ایرانی بدانیم.

قاسم خوش سیما


انتهای خبر/

اخبار مرتبط

2 دیدگاه

  1. دریا فروردین ۸, ۱۳۹۶ در ۲:۳۹ ق.ظ - Reply

    ارتباط موثر بکی از ده مهارت از مهارتهای زندگیست. مواجب!!!!

  2. دریا فروردین ۸, ۱۳۹۶ در ۲:۴۱ ق.ظ - Reply

    والدین هم نیازمند مجموعه ای از پیش نیازها برای حضور در کلاس ها هستند.

  1. آمار باورنکردنی طارمی: بدترین پنالتی‌زن دنیا؟
  2. پاکستان یکی از رهبران طالبان را بازداشت کرد
  3. نیویورک‌تایمز: تلاش برای انزوای ایران نابخردانه است
  4. “آمریکا برای توقف روابط روسیه و کره‌شمالی تلاش می‌کند”
  5. قلیچداراوغلو: ترکیه بزرگترین مرکز پولشویی اروپا شده است
  6. نیویورک تایمز: عربستان بهترین مکان برای خودنمایی ترامپ بود
  7. دبیر کل ناتو بر تشدید روند مقابله با تروریسم تاکید کرد
  8. فصل سوم «شهرزاد» درسکوت خبری کلید خورد!
  9. «جواد رضویان» و سخنی از گاندی/ عکس
  10. آنچه در مورد موهای چرب باید بدانید
  11. وقتی «ترلان پروانه» قلبش می‌شکند!
  12. «دورهمی» در ماه رمضان ادامه می یابد
  13. توصیه های دارویی مهم در ماه مبارک رمضان
  14. شرط عجیب یک مادر در بخشیدن قاتل پسرش+عکس
  15. سارقان نقاب پوش کرج دستگیر شدند
  16. با دوست نادر خیلی صمیمی شدیم و شب به شوهرم قرص خواب دادم و …
  17. نوازنده معروف سرنا درگذشت
  18. طناز طباطبایی و منیر قیدی در نشست فیلم ویلایی‌ها / عکس
  19. روسیه: آمریکا به داعش در افغانستان کمک می‌کند
  20. آغاز ساخت تله فیلم زندگی شهید املاکی